Oorsprong en geschiedenis van het zijdehoen

Pats kippenpagina verhuist naar http://www.allaboutchickens.be. Pats kippenpagina wordt dus All About Chickens, vanaf nu kan je naast een eigen kippenpagina ook een broedmachine toevoegen en gratis zoekertjes plaatsen.

 

vuilwitte haan

De voorlopers van onze huidige Zijdehoenders moeten al lang voor onze jaartelling hebben bestaan, wel duizenden jaren geleden. De Griekse wijsgeer Aristoteles kende al de zwarte en witte hoenders met 'kattenhaar' uit het rijk van Mamgi (China). Volgens Chinakenner Thien vermelden Chinese geschriften over de Wugu-ji, dat net als het Japanse Ukotsuhei zoveel betekent als 'Kraaien' of 'Hoen-met-zwarte-botten', dat ze al bekend waren in het begin de Tangdynastie (618-907 n. Chr.). Toen al had het Zijdehoen een grote plaats ingenomen in de traditionele Chinese geneeskunde.

Hoewel Aristoteles al Zijdehoenders noemde, hoorde men in Europa voor het eerst van het Zijdehoen door de Italiaanse ontdekker Marco Polo die ze in het zuiden van de provincies Koh en in Fukken aangetroffen had. In de middeleeuwen door zwendelaars en zakenlui verkocht als een kruising tussen een konijn en een hoen, moet het Zijdehoen in diverse variaties en verschillende richtingen naar Europa gekomen zijn.

Kenmerken van het Zijdehoen

Het meest opvallende kenmerk van dit ras, met zijn aan alle kanten afgeronde lichaam, is zijn vacht. De vacht is erg zacht, en geen enkel ander hoender of vogel soort heeft het, en het vacht voelt aan als zijde, vandaar ook de naam Zijdehoen. De huid is zwart tot blauw en zelfs paarsig van kleur. Ook het vlees, de botten en bloed zijn zwart. Deze hyperpigmentatie is het gevolg van een genetische afwijking die fibromelanose wordt genoemd, en die behalve bij zijdehoenders ook bij enkele andere kippenrassen voorkomt.

De benen zijn licht behaard en vrij grof geschubd. Ook heeft het Zijdehoen een extra teen aan de voet en een extra vinger aan de arm (vleugel). Vogels hebben nog 3 vingers aan de vleugels (waarvan twee aan elkaar gegroeid) over, waar de veren aan zitten. Het zijdehoen heeft er dus 4, waarvan 2 aan elkaar gegroeid en twee echte zichtbare vingers met klauwtjes eraan!

Het Zijdehoen heeft boven zijn snavel een bobbel zitten, en dat is de walnootkam die donker purper tot helemaal zwart van kleur is. Het Zijdehoen heeft felblauwe oorlellen, die op oorbellen lijken. De ogen zijn ook donker. De vacht van het zijdehoen heeft de volgende kleurslagen: Wit, zwart, patrijs, rood, blauw, parelgrijs, koekoek, zilverpatrijs en buff. Maar van oorsprong komen ze in het wit en zwart voor, en in die twee kleurslagen komen ze nog steeds het meest voor.

Zijdehoenders zijn geharde dieren zie zelfs bestand zijn tegen extreem lage temperaturen. Het is een zeer vertrouwelijk hoen, wat heel rustig, aanhankelijk en lief is, en wat zich laat aaien, wat vooral aantrekkelijk is voor kinderen.

Als broedsters zijn de Zijdehoenders onovertroffen en vooral heel betrouwbaar, ze worden dan ook vaak gebruikt voor het uitbroeden van kostbare eieren van siervogels. En het opvoeden van kuikens gaat probleemloos: Eenden- en fazantenfokkers gebruiken zijdehoenders om hun vaak kostbare eieren uit te broeden, Dit kunnen ze als geen ander. Zonder problemen voeden ze de hun toegewezen kuikens op, verdedigen ze tegen indringers, maar ze leren hun kuikens ook dat mensen geen gevaar zijn.

Karakter en gedrag

Zijdehoenders zijn bijzonder rustige dieren, die zelden ziek zijn, en goed op een wat kleinere oppervlakte gehouden kunnen worden. Ze zijn dus erg makkelijk handtam te maken en daardoor heel kindvriendelijk. Ze zijn dus makkelijk te dragen en te knuffelen, en dus ook door (kleine) kinderen als ze rustig met de dieren omgaat. Ze kunnen ook goed tegen extreme temperaturen, vooral tegen de kou, want waarschijnlijk kwamen ze van oorsprong uit het Himalaya gebergte. Het zijn sterke dieren. Een voordeel is dat ze niet kunnen vliegen en dat komt door hun vacht, omdat er geen veerstructuur in zit, en dat is dus de reden dat vogels vliegen, maar het zijdehoen heeft dat niet en een lage omheining van ongeveer 50 cm is meestal voldoende om ze in de tuin of ren te houden. Zijdehoenders vechten nauwelijks, zelfs hanen onderling zelden, tenzij ze in de zelfde ren zitten met een agressief kippenras. Meerdere Zijdehoenhanen in eenzelfde ren kan dus probleemloos. De hanen kraaien niet vaak en alleen voordat ze echt zeker weten dat de zon is opgekomen.

Zijdehoenders in Nederland

In Nederland waren Dhr. en Mw. de Boois en Dhr. Ringnalda de pioniers van de fok van zijdehoenders. Ze begonnen in de jaren 50 met de grote ongebaarden. De gebaarden werden eind jaren 60 geïmporteerd uit Engeland en Amerika. Al gauw waren ze er in diverse kleuren en het aantal liefhebbers groeide. De zijdehoenkrielen zijn in de jaren 60 ontstaan in Nederland en zijn een creatie van Dhr. van 't Wout uit Lisse. Het duurde een aantal jaren voordat ze op een show kwamen. Maar nu kennen ze een vaste groep liefhebbers en de kwaliteit gaat nog steeds vooruit.

Conclusie van het Zijdehoen

Zijdehoen is een aparte hoender, waarvan alles donker is, vandaar dat het ook wel Neger of Morenhoender wordt genoemd. Ook de poten en vleugels met indrukwekkende klauwen en vrij grof beschubte huid met blauw tot paarse tinten. Het pigment van de huid van het Zijdehoen bevat veel geneeskracht, wat overigens niet misbruikt moet worden. Het Zijdehoen is erg betrouwbaar en niet vechtlustig, en heeft een lief en zacht karakter. Het is een wijs dier dat leeft in harmonie (in vergelijking met veel andere kippenrassen), ten minste als het goede en gezonde dieren zijn waarbij geen sprake is van afwijkingen of inteelt en dergelijke.

Bron: Dhr. Ringnalda